Z SIEMIATYCZ POD MONTE CASSINO

          Niedawno zmarł mieszkaniec Siemiatycz - Aleksander Biziuk. Jego postać i losy życia warte są wspomnienia.
          Urodził się w 1906 roku w St. Petersburgu w Rosji, gdzie do wybuchu rewolucji p[pracował jego ojciec. Po roku 1918 mieszkał w Sokółce. W latach 1927-29 pełnił służbę w 1 Pułku Radio - Telegraficznym w Warszawie, którą to służbę ukończył w stopniu kaprala. Od 1931 roku mieszkał w Siemiatyczach, pracując w urzędzie pocztowym jako asystent. Poza praca zajmował się działalnością społeczną, był członkiem Związku Strzeleckiego. Po wybuchu wojny i zajęciu Siemiatycz przez Rosjan, przez pewien czas pracował w tutejszym Sowieckim Urzędzie Pocztowym. Wkrótce jednak został aresztowany pod zarzutem działalności antysowieckiej. Sąd w Mińsku skazał go wiosną 1940 roku na osiem lat ciężkich robót w obozie pracy w Uchcie nad rzeka Peczora w SRR Komi. Zwolniony na mocy amnestii dołączył do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w dniu 23 września 1941. Przy przekraczaniu granicy sowiecko - irańskiej wraz ze swoja jednostką (Samodzielny Batalion Łączności) - przeszedł pod komendę brytyjską, zostając dowódcą radiostacji.

           Dowodził załoga radiostacji, czyli trzema radiotelegrafistami i kierowcą (radiostacja zainstalowana była na samochodzie i była w ciągłym ruchu). Po okresie szkoleń, jako dowódca radiostacji przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu Polskiego pod dow. gen Władysława Andersa. W kampanii we Włoszech od 15 lutego 1944 do 11 września 1944 i od 12 stycznia 1945 do 2 maja 1945, brał udział w akcjach na rzekach Sangro i Rapido, w walkach na Monte Cassino, na linii Gustaw - Hitler, w działaniach na Wybrzeżu Adriatyku, Anconie Linii Gotycka na rzece Senio, bitwach o Bolonie i Lombardię.

           Od września 1944 przeniesiony do Szkoły Łączności Podoficerów jako instruktor, a później, w czerwcu 1945, do Centrum Szkolenia Łącznościowców. Awansował do stopnia sierżanta sztabowego. Jesienią 1946 roku wyjechał do Anglii. Repatriowany do Polski ze Stewarten w Szkocji w czerwcu 1947 roku - w tym tez roku wrócił do Siemiatycz. Tutaj pracował jako urzędnik z PZGS, do czasu odejścia na emeryturę, czyli do 1965 roku. Odznaczenia Aleksandra Biziuka to: polskie - Krzyż z Monte Cassino, Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami, Medal Armii, oraz brytyjskie: Gwiazda 1939-45, Gwiazda Italii, Medal Obrony, Medal Wojenny 1939-45.