Siemiatycze - Kolorowy pokój

Świat Jolanty Pużuk z Siemiatycz ma wiele kolorów, dźwięków. Wśród obrazów, różnych bibelotów, stoi akwarium pełne kolorowych rybek. Obok klatki z papugami. Rozmowom przysłuchują się psy. Jola Pużuk mówi, że bywa w różnych miejscach, nie ruszając się z domu. Jej wyobraźnia zapełniona jest pejzażami, znanymi miejscami, twarzami różnych osób.

- Tyle tutaj różnych odgłosów, gdzie ja jestem? – pytam panią Jolę.

- To w sumie moje miejsce na ziemi, czyli mój pokój. Ale to takie Moje Siemiatycze. Dużo kolorów, dźwięków i dużo osób. Bo te rybki w akwarium to też osoby. Każda ma swój charakter, jest inna, ma swoją historię. Na przykład te małe skalary przy mojej pomocy przyszły na świat. Musiałam pilnować ikry. Trzeba było siedzieć przy akwarium i co godzinę sprawdzać, czy nie ma na nich pleśni. Wówczas przez rurkę trzeba tę pleśń odsysać, aby inne się nie zaraziły. Pielęgnowałam także rannego mieczyka, który kiedyś z inną rybką się starł. Są jeszcze dwa pieski zamknięte w innym pokoju. Mają inne charaktery niż Mucha, która tutaj jest z nami. Tamte są nadpobudliwe, więc je na razie zamknęłam.

- Ten zwierzyniec wymaga pewnych nakładów pracy, czasowych, finansowych.

- Sam start w akwarystyce wymaga dużo pracy. Na przykład woda musi być odpowiednia, nie taka z kranu. Trzeba poczekać, aż ta woda dojrzeje, nabierze odpowiedniego pH. A ptaki już do mnie się przyzwyczaiły, mnie też nie przeszkadza ich świergot. Papużki na razie są młode, potem nieco zmienią ubarwienie. Codziennie w klatkach trzeba sprzątać, dać świeże orzechy, wodę, ziarna. Obecnie jest już tak, że mogę nawet wyjechać na kilka dni, zostawiać ten zwierzyniec pod opieką kogoś z domowników. Poranny, stłumiony śpiew ptaków jest nagrodą za opiekę. Bardzo to lubię.

- Widzę inne zainteresowania. Obrazy to twoja druga pasja?

- Interesuję się wszystkim co daje zadowolenie w życiu. Oprócz malarstwa zajmuję się rzeźbą, robieniem różnych dekoracji, także renowacją figurek.

- Jakich materiałów używasz do malowania?

- Malować można wszystkim. Nawet, co nie jest kosztowne, węglem drzewnym. Maluję farbami olejnymi, akwarelami. Wszystkim co daje jakiś kolor. Można malować kawą, roztartymi roślinami. Prowadzę swoją stronę na portalu społecznościowym. Taka moja galeria, z której może drobny grosz wpadnie. Dużo moich prac oddałam ludziom na cele charytatywne, na aukcje. Cieszy mnie radość innego człowieka. Ta radość jest lepsza niż pieniądze. I tak zresztą nie będę bogata. Ja po prostu inaczej rozumiem bogactwo. Bogactwo to umiejętność dostrzegania, w dzisiejszych zagubionych czasach, tego, że jest wiosna, że jest śpiew ptaków. Tego, że druga osoba jest szczerze szczęśliwa, że jest szczęście w domu, jest zdrowie. Inaczej człowiek odchodzi z tego świata nie mając nic, zostawiając dary duchowe, wewnętrzne komuś, aniżeli mając materialne bogactwo, które w ostatecznym rozrachunku traci.

- Proza życia polega na tym, że jednak coś trzeba mieć materialnego. Choć trochę.

- Chodząc ostatnio po Siemiatyczach widzę, że to miasto staje się miastem zombie, czyli coraz więcej jest lokali do wynajęcia. Można przejść się tylko wkoło ronda. Nie wiem czy coś tutaj się zmieni, bo ze zgniłego jabłka nie da się zrobić kompotu. Tym stwierdzeniem raczej nikogo nie obraziłam, bo to jest ogólnopolski problem. W innych miastach jest jeszcze gorzej, bo na szczęście u nas jest dobre wsparcie ze strony miasta dla ludzi bez środków do życia. I mnie cieszy, że jako rodowita siemiatyczanka, jestem tutaj, w tej chwili. Że mogę zajść do urzędu miasta i być wysłuchaną.

- Czy twoja twórczość nie powinna być widoczna bardziej w mieście?

- Miałam w ubiegłym roku swoją wystawę, w bibliotece, ale nie mogę być wszędzie. Fajnie by było, żeby był jakiś skwer, gdzie nie tylko ja, ale inni mogli coś tworzyć, pokazywać, zbywać. Może koło fontanny. Jest fajne miejsce koło pomnika Kościuszki. Wtedy byłaby większa szansa rozwinięcia skrzydeł. Także dla młodzieży. To mogłaby być szansa dla wartościowych ludzi.

Jacek Piotrowski, Kurier Podlaski – Głos Siemiatycz, fot. JP