Najstarszy w orkiestrze

Najstarszy obecnie członek siemiatyckiej orkiestry dętej OSP - Henryk Sobecki, który ma 73 lata - wstępował do orkiestry w 1965 r. Grał na perkusji, werblu albo bębenku. Przygodę z muzyką i orkiestrą wspomina jak spełnienie swoich marzeń. Nadal nie rozstaje się z werblem i bębenkiem.

          Z panem Henrykiem rozmawiamy o jego muzycznej pasji oraz występach w siemiatyckiej orkiestrze.
          - Nie pochodzi pan z Siemiatycz. Gdzie stawiał pan swoje pierwsze muzyczne kroki?
          - W Starogardzie Gdańskim. Stamtąd pochodzę. Po raz pierwszy tak na serio to zacząłem z kolegami grać w restauracji "Ratuszowa" w Starogardzie. Oczywiście były też inne koncerty i występy. Zleciało mi tam przy perkusji dziesięć lat z przerwą na służbę wojskową.
          - Po powrocie z wojska wrócił pan od razu do grania?
          - Grałem też w wojsku. Tak się złożyło, że trafiłem do wojska do Białegostoku, a tam była orkiestra wojskowa. Tak więc przez cały czas pobytu w wojsku nie wykonywałem komend "padnij - powstań", tylko byłem etatowym muzykiem - tak zwanym doboszem.
          - Gdzie graliście?
          - Etatowi muzycy każdego dnia przeważnie do południa mieli próby, a po południu gdzieś koncertowali. Jednak najważniejsze występy mieliśmy w niedziele. To były wyjazdy w różne strony Polski, jak również występy estradowe w Białymstoku, często na Plantach. To były lata 50-te.
          - Kiedy zaczęła się przygoda z siemiatycką orkiestrą dętą OSP?
          - Po powrocie z wojska wróciłem jeszcze na jakiś czas do Starogardu Gdańskiego. Chałturzyliśmy z kolegami na weselach i imprezach okolicznościowych. Po jakimś czasie żona powiedziała "Jedziemy w moje strony". No i pojechaliśmy. Dziś pamiętam, jak pociągiem wiozłem swoją perkusję. To był rok 1965. Od tamtej pory zaczęła się moja przygoda z siemiatycką orkiestrą.
          - Kiedy pan do niej trafił?
          - Już drugiego dnia, kiedy przyjechaliśmy z żoną do Siemiatycz, dowiedziałem się, że jest tutaj orkiestra strażacka. Wtedy kapelmistrzem był Fredek Zarzecki. Od razu mnie przyjął.
          - Jaka była orkiestra za kapelmistrza Zarzyckiego?
          - Była chyba najlepsza w historii. Grania było dużo, muzykujących było dużo i chęci do grania też było dużo. Jeździliśmy po województwie i po Polsce. Wtedy była większa moda na orkiestry dęte. Orkiestry uświetniały prawie wszystkie uroczystości. Jeździliśmy też na przeglądy.
          - Były jakieś sukcesy?
          - Pamiętam, że na przeglądzie orkiestr dętych w Olecku w latach 60-tych zajęliśmy pierwsze miejsce. Dużo było tych przeglądów i występów - nie jestem w stanie przypomnieć sobie tych innych, na których zajęliśmy inne miejsca. Było też sporo wyjazdów zagranicznych, kiedy grałem gościnnie w orkiestrze strażackiej z Sokołowa Podlaskiego i z Bielska Podlaskiego. Na przykład pojechaliśmy do Niemiec i na 50 orkiestr z całej Europy zajęliśmy ósme miejsce. Pamiętam, że wtedy jury dało naszej orkiestrze dodatkowe punkty za mój występ.
          - Czy jakiś występ zapamiętał pan najbardziej?
          - Tak. W Watykanie na audiencji u naszego papieża. Zagraliśmy mu "Góralu, czy ci nie żal...". Ojciec Święty wzruszył się do tego stopnia, że zapłakał.
          - A których jeszcze kapelmistrzów zapamiętał pan najbardziej?
          - Dosyć długo kapelmistrzem był Henryk Adamiec z Białegostoku, poza tym Józef Denys z Bielska Podlaskiego. Wtedy orkiestry były chyba najbardziej prężne.
          - Czy utrzymuje pan kontakt z ludźmi z orkiestry z tamtych czasów?
          - Z tym jest problem, bo niestety większość z nich już nie żyje. Z tych najstarszych żyją tylko Kazio Jodłowski i Błaszczuk. Oni już grali w orkiestrze, kiedy ja zaczynałem. To byli muzykanci przedwojenni - wszyscy samoucy. Kto jeszcze? Ryszczuk, Kochański, Stanisław Kopiec, Paweł i Grzegorz Szyszko, Kociołkowski.
          - Jakie są różnice między dawną orkiestrą OSP, a dzisiejszą?
          - Podwaliny tamtej stanowili przedwojenni muzykanci, którzy oprócz muzyki nie mieli innych zainteresowań. Większość z nich była rolnikami, więc jak po południu, czy wieczorem, taki człowiek zostawił już pług w domu, to nie miał co robić i szedł na próbę. Dziś z tym jest inaczej - młodzież ma inne zainteresowania, a jak wśród nich jest też muzyka, to na nią poświęca dużo mniej czasu niż my kilkadziesiąt lat temu.
          - Grając w siemiatyckiej orkiestrze był pan też strażakiem ochotnikiem.
          - Przez długie lata, bo wtedy nie było jeszcze straży zawodowej. Biegłem i wjeżdżałem na tak zwaną syrenę. Największy pożar, który pamiętam, to jak w latach 70-tych jednocześnie paliło się w Milejczycach, Turnie i Boratyńcu Ruskim. Mnie rzucili do Boratyńca, a jechaliśmy do tego pożaru prosto z defilady, która miała być w Dziadkowicach.
          - Co pan robi teraz?
          - Mimo sędziwego wieku nadal gram w kapelach na bębenku na różnych festynach. Nadal też społecznie, wraz z Wiesławem Koszelem, staramy się uczyć grać młodzież w orkiestrze strażackiej.
          - Jest pan samoukiem?
          - W zasadzie tak, ale kiedyś musiałem zdawać egzaminy, m.in. w Filharmonii Bałtyckiej, bo inaczej nie mógłbym etatowo grać w klubach i restauracjach.
          - Przez te lata należał pan jednocześnie do wielu innych zespołów muzycznych.
          - Jak osiedliłem się w Siemiatyczach, to zgłosiły się po mnie "Dudki" z Ciechanowca. Jak już mówiłem, grałem też w orkiestrze w Sokołowie Podlaskim i Bielsku Podlaskim i w paru ludowych, powiedzmy weselnych, kapelach.
          - Dochował się pan swego następcy.
          - Zgadza się. Syn Bogdan to dobry perkusista. Moja nauka nie poszła więc w las.
          - Dziękuję za rozmowę.

          Cezary Klimaszewski, Tygodnik Głos Siemiatycz, fot. CK