Ludzie Cresovii - Kazimierz Jodłowski

Jeden z Ojców Założycieli Prosił, by dużymi literami napisać: "Współzałożyciel Cresovii". Klub ten zakładał dlatego, że jego pasją, oprócz muzyki, był sport.

          Mowa o Kazimierzu Jodłowskim, rdzennym siemiatyczaninie, który długo formalnie był związany z siemiatyckim klubem. Zresztą więź z klubem czuje do dziś - przede wszystkim emocjonalną. Ma 87 lat. Jest jedynym żyjącym założycielem siemiatyckiego klubu. Z panem Jodłowskim rozmawiamy o Cresovii.
          - Panie Kazimierzu, proszę na początek powiedzieć, kto i kiedy zakładał Cresovię?
          - Oj, to już tyle lat. Założyliśmy Cresovię w 1947 roku - ja i mój serdeczny kolega Gienio Rybiński. We dwóch. To była wyłącznie nasza inicjatywa.
          - Z jakiego powodu powstał klub?
          - Po prostu ja i Gienio kochaliśmy sport i chcieliśmy coś w tym kierunku zrobić. Poza tym w tamtym okresie powstawało dużo nowych klubów, niektóre były reaktywowane po przerwie spowodowanej wojną.
          - Skąd był Gienio?
          - Był to - tak jak ja - prawdziwy fanatyk sportu. Przyjechał do Siemiatycz ze Lwowa. Tutaj ożenił się i założył rodzinę. Spotkaliśmy się w PZGS w Siemiatyczach. Razem tam pracowaliśmy. Długo działał w Cresovii. Potem wyjechał do Warszawy. Już nie żyje.
          - Z tego co wiemy, pierwszą sekcją była siatkówka.
          - Siatkówka i tenis stołowy. Po jakimś czasie doszły: lekka atletyka, szachy i piłka nożna. Tyle sekcji - jak na początku - nie było nigdy w Cresovii. Jak odszedłem z klubu, jakieś sekcje przez kilka lat działały, a potem została tylko piłka nożna.
          - Jaką funkcję pełnił pan w klubie?
          - Sekretarza. Przez 21 lat.
          - Czy grał pan w piłkę?
          - Owszem. Byłem siatkarzem. Wprawdzie nie miałem dużo centymetrów wzrostu, ale byłem cholernie skoczny. Każdy mi mówił: "Ale ty Kazik zwinny jesteś".
          - Wróćmy do początku klubu. Od czego zaczęliście swoją działalność?
          - Znaliśmy paru zapaleńców do sportu, takich jak my i wiedzieliśmy, że będą reprezentować Siemiatycze. Ale już po założeniu najpierw nawiązaliśmy współpracę z profesorem gimnastyki z liceum z Siemiatycz. I w oparciu o uczniów tej szkoły działaliśmy w sporcie przez lata 50-te i 60-te.
          - Pamięta pan pierwszy zarząd?
          - Pierwszym prezesem był Lucjan Wąsowski, ja sekretarzem. Reszta to członkowie zarządu, ale nazwisk już nie pamiętam. Drugim prezesem był Antonowicz. Potem byłem w klubie jako - powiedzmy - senior obserwator.
          - Sportowe sukcesy lat 50-tych i 60-tych?
          - Było u nas parę osób, które sportowo prezentowały się nieźle, dlatego w każdej sekcji mieliśmy mistrza województwa. Na przykład w sekcji piłki nożnej na początku lat 50-tych nieźle grali nasi juniorzy. Byli mistrzami województwa i niektórych z nich brano do reprezentacji województwa. Rywalizowaliśmy m.in. z: Bielskiem Podlaskim, Nurcem Stacją, Hajnówką. Jedynym żyjącym jeszcze piłkarzem z tamtej grupy jest Janusz Waloch. Chyba nie ma go teraz w Siemiatyczach. Niedawno zmarł inny dotychczas żyjący piłkarz z tamtej drużyny - Lesner. Inni już wcześniej poumierali.
          - Gdzie znajdowała się pierwsza siedziba klubu?
          - Przy szkole - obecnym liceum. Przez wiele lat klub nie miał swego budynku i obiektów. Dopiero jak w latach 60-tych wybudowano w Siemiatyczach stadion, to tam się przenieśliśmy. Aha, jak zbudowali - też w tamtym okresie - szkołę przy Świętojańskiej, to tam chodziliśmy grać w sali gimnastycznej.
          - Pamięta pan swoich kolegów z pierwszej drużyny siatkówki? Albo pierwszych piłkarzy?
          - O Walochu Januszu już wspomniałem. Był jeszcze Kowalczuk Tadeusz. Ot, więcej chyba nie pamiętam. Mam ich twarze przed oczami, ale nazwisk nie pamiętam.
          - Kiedy ostatnio był pan na meczu w Siemiatyczach?
          - Wiosną tego roku, za trenera Kondraciuka. Trener ten odszedł do Hajnówki, teraz jest nowy. Też ma dobrą drużynę.
          - Czy spodziewał się pan w 1947 roku, podczas zakładania klubu - że przetrwa on tyle lat? Jak w paru słowach podsumowałby pan swoją przygodę z Cresovią?
          - W zasadzie nikt o tym wtedy nie myślał. Wiedzieliśmy tylko, że daliśmy dobre podwaliny dla rozwoju siemiatyckiego sportu. A jak wspominam pracę w Cresovii? Powiem tak: to była miła i serdeczna historia.
          - Był pan na froncie, długo działał w siemiatyckim sporcie, grał w pierwszej siemiatyckiej orkiestrze. Co poza tym?
          - Jestem rdzennym siemiatyczaninem. Pochodzę z ulicy Kilińskiego. Wojowałem w Ósmej Dywizji Piechoty Wojska Polskiego. Na froncie byłem tłumaczem języka niemieckiego. Jak Rosjanie zabierali do niewoli niemieckich jeńców, to ja tłumaczyłem ich rozmowy. Po wojnie wróciłem do Siemiatycz - działałem w sporcie i orkiestrze, przez długie lata pracowałem w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni. A teraz jestem wdzięczny, że ktoś mnie jeszcze pamięta jako działacza z naszego klubu.
          - Dziękuję za rozmowę.

          Cezary Klimaszewski, Tygodnik Głos Siemiatycz, fot. CK